ağladım

Önce duramadım, ağladım, ağladım, ağladım. ne kadar bekleyen müsibet varsa hepsi uzaklaştı sanki, ne kadar yüz varsa hepsi silindi. garipleşti suratlar, herkesin yüzüne saçma bir endişe oturdu. ben kendi bayramımı yapıyordum o anda, nihayet rahatlıyordum, ama masadakiler üzüldüler. her ağlayan kişi dertlidir.bu doğruysa bile her dertli kişi derdinden ağlar. ben mutlu olmak için ağladım. sonra o kadar güzel ağlamışım ki demek, o kadar samimi; yağmur geldi. ben,yağmur,ağladım gibi oldu, aynı o şiir gibi oldu. yüzümü karanlık ama bulutlu olduğunu görebildiğim gökyüzüne kaldırdım, yanaklarıma taze yağmur değdi, göz yaşından daha ferah. sağa doğru esti rüzgar, su sağa doğru aktı, ben sola doğru sürüklendim ve sonra uçtum. ne korkunç bir huzur. huzur da korkutuyor, bu sefer de bu korkudan ağlasam, ağlarım... güzel olan herşey beni mutlu etti gece. deniz etti, yağmur etti, çay etti, rüzgar etti...